Niks van gelogen...

Iedereen die hetzelfde mee maakt zegt het.
En als je op google 'wachtweken ivf/icsi' intikt dan lees je het.
Er is niks van gelogen.
De wachtweken zijn het zwaarst van het hele traject!
Het is vreselijk!

Kapitein Iglo

Vandaag viel er een brief van het VUMC door de bus.
Helaas heeft 1 embryo niet voldaan aan de strenge kwaliteitseisen om te kunnen worden ingevroren. Dit betekent dat van de 4 bevruchtingen er nu 2 Flops en 2 Flips zijn. Flip 1 zit voor zover ik weet nog veilig in mijn buikie en Flip 2, oftewel Kapitein Iglo, ligt nu voor het luttele bedrag van ongeveer EUR 40,- per jaar in het vriesvak van het VUMC op ons te wachten.

Flip

De nacht van woensdag op donderdag kon ik niet slapen en als hoogtepunt stond ik om 5u
's ochtends op het toilet te kotsen. Wat een drama!
Op donderdag om 14:45u hadden we een afspraak bij het VUMC voor de terugplaatsing van een embryo, maar eerst had ik nog een afspraak met de acupuncturiste mevr. Liu, die ook een praktijk heeft in de van Boshuizenstraat dichtbij het VUMC. Ze stond er op dat ze me voor de terugplaatsing nog zou zien.
Toen ze me binnenliet en vroeg hoe het ging, begon ik vrijwel meteen te huilen. Ik was er heilig van overtuigd dat het zou gaan mislukken, want ik had me in tijden niet zo slecht gevoeld. Ze nam me mee naar een behandelkamer waarvan de muren waren beschilderd.
In de andere praktijk waren de muren gewoon wit, maar hier sierde een prachtige schildering van een boom met kersenbloesem de muur van het kleine kamertje. Ik stopte me huilen en glimlachte door mijn tranen heen.
In de aziatische cultuur staat kersenbloesem symbool voor het leven...

De muurschildering

Sneltreinvaart

Vrijdagochtend om 08:10 zaten we vol spanning in het ziekenhuis voor de eerste follikelmeting.
Voordat de arts de echokop inbracht vroeg ik wat een wenselijke hoeveelheid eitjes was en ze zei dat 5 of 6 toch wel fijn zou zijn. En TADAAAA tijdens de follikelmeting waren er 5 follikels te zien van een behoorlijke afmeting. Ik kreeg een formulier voor het lab om bloed te prikken en mocht dezelfde middag tussen 13:15u en 14u bellen voor de uitslag. Als de uitslag goed was dan zou de punctie gepland worden.
Toen de arts over de punctie begon hebben XY en ik toch het pijnstillings-issue aangekaart. Al maanden was ik doodnerveus door de gedachte dat ik deze punctie zou moeten doorstaan met slechts 2 paracetamol en 4 plaatselijke verdovingen. De dames die ik sprak op het ZP forum die de punctie al hadden ondergaan hadden bijna allemaal kalmeringstabletten en morfine prikken erbij gehad en dat wilde ik ook! Ik was al bijna in tranen uitgebarsten toen de arts zei: "Toevallig hebben we gisteren een vergadering gehad over ons pijnbestrijdingsprotocol en hebben we besloten dat we extra pijnstilling geven wanneer de patiente daar specifiek om vraagt". Ze stond op en verliet de kamer. XY en ik keken elkaar verbaasd aan. Ik had een heel pleidooi voorbereid, maar hoefde het niet af te vuren!

Leuker kunnen we het niet maken...

... en makkelijker eigenlijk ook niet!
Sinds 2 en halve week spuit ik nu de Lucrin en hoewel ik echt in mijn handen mag knijpen wat betreft de bijwerkingen, heb ik echt nog wel moeite met het prikken.
Het eerste weekend had ik vooral veel pijn aan mijn gewrichten en botjes. dat werd gelukkig geleidelijk aan minder. Nu ben ik bij vlagen misselijk en heb ik soms last van opvliegers. Het is allemaal nog te doen.
Maar wat betreft het prikken zelf merk ik dat ik toch nog te veel aarzel. Ik begin steeds goed, maar vlak voordat de naald erin gaat rem ik onbewust af en doet het toch een beetje zeer. Soms een klein beetje en soms behoorlijk!

Onehundredandeeeeighty! ;-)

De eerste spuit is gezet!
De afgelopen tijd was ik heel relaxed en zeer positief ingesteld, maar gisteravond werd ik toch een beetje onrustig en vandaag werd ik meer gespannen naarmate de dag verstreek.
Toen ik op de bus stond te wachten na het werk voor mijn afspraak bij de acupuncturist bereikte mijn spanning een absoluut hoogtepunt toen de bus die ik moest hebben doodleuk de halte voorbij reed terwijl ik daar met mijn opgestoken handje stond.
Uiteindelijk was ik nog net op tijd op mijn afspraak. Mevr. Liu (de acupuncturist) vroeg hoe het ging en ik vertelde van mijn zenuwen m.b.t. het spuiten van de hormonen en ook dat ik lichtelijk opgefokt was door die kl*te buschauffeur. Ze vroeg "Je hebt toch wel ZO gedaan he?!" terwijl de kleine Chinese dame beide middelvingers de lucht in stak!

Als het maar gezond is!

Tijdens mijn vorige zwangerschap vroegen mensen vaak of ik een voorkeur had voor het geslacht van het kindje. XY en ik hebben het daar regelmatig over gehad. Destijds had XY toch een lichte voorkeur voor een jongetje. Dat leek hem gewoon praktischer qua opvoeding (en volgens mij hopen de meeste mannen stiekem wel dat de eerstgeborene een zoon is!)
Ik heb echter steeds een voorgevoel gehad dat ik in verwachting was van een meisje. De “Gender-Predictor” zei dat het een meisje zou worden, de Chinese geboortekalender zei dat het een jongen zou worden, maar mijn gevoel zei een meisje…
We zullen het nooit zeker weten, maar ik heb ons vlindertje een naam gegeven die geschikt is voor beide geslachten!